- 꼄ğam! Gel bennen sen başbaşa oturub i꼶imizi꼴 de gafasına uyan bi g꼁rala var꼁g. Başgalarını bu işe garışdırd꼒mız 꼶imi h꼐çbi netiyce alamazıg.
Çü꼴꼲ü her gafadan bi fi꼲ir, ses çı꼲ar da ort꼁g bi yol bulunamaz. D꼃 beter
si꼴illerimiz oynar. Temam mı? B꼃 göre çoglug, boglug! Sen ne d꼐ysi꼴?
- Gennini꼴 o꼲uması, adam olması uçun elimden gelen m꼁ddi m꼁nevi her bi şeyi yabdım, sarf꼐ddim, çog emeg v꼐rdim. Amma o bu yabdıglarımı h꼐çe saymış 꼶imi o꼲ulu yarım bır꼁gdı; yabd꼒m bunca em꼈 dudub elime v꼐rdi.